Ode aan de grootouders

Gepubliceerd op 3 september 2021 om 08:30

Een bemoedigende groet aan de oma’s en opa’s

Ze rijden naar zee en trekken naar speelpleinen.

Ze zijn present in de dierentuin en in de eigen huistuin.

Ze zijn er in de grote vakantie.

En ze staan een heel jaar paraat aan de schoolpoorten.

Overal hetzelfde, zo herkenbaar.

Diezelfde geduldige en warme liefde,

dezelfde onvoorwaardelijke zorg en overgave aan de kleinkinderen.

Spelen, luisteren, praten, verhalen vertellen, vermanen en weer vrede stichten.

Soms is het lastig. Soms is het uitputtend.

Zo vaak is het zalig.

De wereld steunt op de zorgende liefde.

Liefde van de ouders.

Liefde van mensen in de zorg.

Liefde van de mensen in het onderwijs.

Liefde van mensen met maatschappelijke en socio-politieke inzet.

Liefde waar en door wie ook in de samenleving.

Maar vandaag bij het uitwuiven van de grote vakantie

groet ik de opa’s en oma’s.

Jullie inzet is soms heel groot,

maar jullie zorgen graag voor de kleinkinderen,

zo hoor ik het vaak zeggen.

Zijn onze kleinkinderen niet één van de kostbaarste bronnen

van diepe vervulling in ons leven?

Brandt ons hart niet als de kleinkinderen ons een briefje schrijven:

‘jij bent zo’n lieve oma en opa’?

Voor velen van ons zijn de kleinkinderen ook een bron

van spirituele en religieuze ervaring, van christelijke ervaring.

Licht in het gelaat van onze kleinkinderen niet iets op

van het ons overstijgende, van het goddelijke?

Tegelijk is zorgen voor onze kleinkinderen

soms ook zelfgave, zelfverlies en zelfopoffering.

Zo gaat dat met elke diepe liefde.

Het is een paradoxaal geheim:

‘Geven doet leven,

maar beminnen doet ook pijn.’

Hoe dan ook, vlak na de grote vakantie, is het de gunstige tijd

om grootouders een warme groet van bemoediging te sturen.

 


« 

Reactie plaatsen

Reacties

Er zijn geen reacties geplaatst.