Vieren op zondag

Gepubliceerd op 26 juni 2021 om 13:42

De tijd is rijp voor nieuwe bezielers, begeleiders, gidsen, trekkers en eenheidsfiguren

 

Het voelt zo vreemd aan. Het voelt zo geforceerd aan.

Het voelt zo onnodig of overbodig aan.

En het wordt steeds duidelijker dat het een doodlopende weg is.

 

Een ‘externe priester’ die in een geloofsgemeenschap of christelijke instelling, bij afwezigheid van de vaste voorganger, even langskomt om de eucharistie voor te gaan, enkel en alleen omdat hij een officieel gewijde priester is.

Terwijl er in de christelijke gemeenschap, instelling, organisatie en beweging bekwame, bezielde en geroepen gelovigen aanwezig zijn die kunnen voorgaan in de viering rond  ‘Woord, Brood en Wijn’. Terwijl een groep of gemeenschap zelf  sterk en authentiek een levende verwijzing is naar Jezus en het evangelie.

 

Waarom blijft de institutionele kerk weigeren om de toegang tot het ambt te verbreden? Nu nog steeds! Terwijl het tekort aan voorgangers zo schrijnend en pijnlijk is! Het is onbegrijpelijk dat de kerk zelf op deze wijze op zovele plaatsen de vitaliteit van geloofsgemeenschappen stillegt of stil laat vallen. En zo ook haar verankerde weefsel steeds meer laat verdampen en ineenkrimpen.

Al vijftig jaar lang…

Het is doodjammer. Eigenlijk zou de kerkelijke leiding blij moeten zijn met elke groep christenen die in deze tijd nog wil samenkomen rond Jezus en het evangelie.

 

Hoe dan ook, de tijd is rijp voor christenen met ‘gave, roeping en gedragenheid’ om op zondag - en wanneer dan ook - voor te gaan in samenkomsten rond Jezus en het evangelie, in huiskerken, geloofsgroepen en geloofsgemeenschappen, overal waar er geen officiële priester meer beschikbaar is.

Ook dan kunnen christenen immers volwaardig sacramenteel samenkomen, in de geest van het evangeliewoord ‘Waar twee of drie verenigd zijn in mijn Naam, daar ben Ik in hun midden aanwezig’. 

 

 

 

 


«   »

Reactie plaatsen

Reacties

Er zijn geen reacties geplaatst.