De universele dimensie van het christendom

Gepubliceerd op 31 augustus 2021 om 18:14

Zoveel liefde en zorg voel ik bij nabestaanden

in de dagen van afscheid van hun overleden geliefden.

Zoveel liefde zie ik bij jonge mensen

die met een creatieve ceremonie hun huwelijk inzegenen.

Zoveel liefde zie ik in de overgave van grootouders

in de zorg om hun kleinkinderen.

Telkens weer gaat het om ‘de diepere liefde’,

die Paulus zo mooi omschrijft in zijn Hooglied van de Liefde.

‘Geduldige en vriendelijke liefde.

Liefde die zich haast niet kwaad maakt.

Liefde die vergeeft en om vergiffenis vraagt.

Liefde die blijft geloven, hopen en volhouden.

Liefde die nooit ophoudt te bestaan.’

Ik zie en voel hoe deze liefde het mooiste in mensen laat zien.

Ik zie en voel dat deze diepere liefde voor vele mensen ook een sacrale, transcendente of religieuze dimensie heeft.

Al laten vele, goede mensen de naam van God niet vallen

als ze de diepe liefde beleven en waarmaken,

dan leven ze toch ook in de geest van

‘die mensenzoon’ van lang geleden,

dan staan ze dichtbij datgene wat God wil.

Zo lezen we het in vele geschriften van het Nieuwe Testament.

PS

Het valt me trouwens op hoe vaak het Hooglied van de liefde wordt gekozen in vieringen vandaag.

 

 

 

 

 

 

 


« 

Reactie plaatsen

Reacties

Er zijn geen reacties geplaatst.