De wereld na de pandemie

Gepubliceerd op 7 april 2021 om 12:45

De wereld na de pandemie
Lessen voor een sociale samenleving,
voor een mondiale wereld

Wat een boeiend en inspirerend boek!!

Voor al wie beter wil inzien dat we definitief

in een nieuwe tijd zijn binnengetreden.

Voor wie daar nu al wil op inspelen.

“Er zijn decennia waarin niets gebeurt

en daarna komt een jaar waarin decennia zich voltrekken.”

De laatste vier decennia gebeurde er al heel veel.

En het verloopt steeds sneller en schokkender.

Zo zal het verder gaan:

door onze manier van leven,

door onze omgangswijze met de natuur,

door onze mondiale verwevenheid.

Er komen vele, grote problemen op ons af.

Maar ze zijn op te lossen, als er een politieke wil is.

Geen enkel land kan (nog) op eigen kracht de hele wereld sturen.

Er is evenmin een wereldregering mogelijk.

Maar met goede, internationale samenwerking 

kan er veel worden opgelost.

De coronapandemie heeft de ogen van de mensen geopend, wereldwijd. De mens is het hoofdprobleem geworden van het leven op aarde. De mens is de oplossing van het probleem.

Het is aan de internationale gemeenschap

om de kansen te grijpen of te verkwanselen.

“Als mensen samenwerken, zullen ze betere resultaten boeken en duurzamer oplossingen vinden dan wanneer ze alleen voor zichzelf handelen.

Als naties oorlogen kunnen vermijden, zullen hun bevolkingen langere, welvarender en veiliger levens leiden.

Wanneer ze economisch met elkaar vervlochten raken,

worden uiteindelijk allen daar beter van.”  

 

 

Vrij naar Fareek Zakaria

We weten nu wat een pandemie is.
We weten nu wat een piepkleine microbe kan aanrichten.

We weten dat we sinds 1990 door plotselinge, gevaarlijke virusaanvallen worden overvallen.
We weten dat we er nog vaker zullen mee te maken hebben,
door onze moderne manier van leven en samenleven.

Een en ander moet en kan anders in ons leven en samenleven.
Wat leert de covid-19 pandemie ons over de wereld, over onszelf?
Welke lessen kunnen we trekken uit onze coronaleertijd?

  1. De wereld zal nog een hele tijd instabiel blijven

Wat we nu weten is:
dat we ons moeten instellen op instabiliteit in samenleving en wereld.
We staan weer voor een woelige periode:
opnieuw de ‘roaring twenties’, zoals die in de 20ste eeuw.

  1. Wie weerbaar en veerkrachtig wordt, kan meer uitdagingen aan

Wat we ook weten is:
dat we ons best oefenen om meer weerbaar en veerkrachtig te kunnen worden.
Er komen nog nieuwe ontregelende tijden in onze samenleving  en in ons persoonlijke leven, zoals dat nu met de coronacrisis het geval was.
Niet onbelangrijk is de zorg voor onze emotionele en mentale weerbaarheid. We kunnen daar maar beter meer werk van maken.

  1. Een goede overheid met kwalitatief bestuur is o zo kostbaar

Wat we nu – nog of weer – beter weten is:
dat er een goede overheidsbestuur nodig is om een pandemie of een grote crisis aan te pakken.
Duidelijkheid in gezag, vlugge beslissingen en een goede organisatie en administratie zijn zeer belangrijk.

  1. Niet zonder globalisering, wel met een duurzame internationalisering

Wat we nu al zien en weten is:
dat we de moderne, liberale en mondiale wereld niet kunnen stopzetten. We blijven met elkaar verweven.
We moeten en mogen de globalisering niet kapot maken, ze biedt meer kansen om ons goed te leven. Maar we moeten ze wel duurzaam maken.

  1. De economische marktaanpak is ontoereikend

Wat we al wisten en nu nog beter beseffen:
dat economische markten ontoereikend zijn.
Er zijn grenzen aan de markt. Waar alles te koop is, wordt elk aspect van het leven ongelijk.
Waar alles vrije markt wordt, daar zijn het altijd de rijken die met het beste gaan lopen.
Wat we uit de coronacrisis leerden is:
dat er ook buffers, ondersteuning en voorzieningen nodig zijn.

  1. Luisteren naar alle betrokkenen

Wat we nu nog beter weten is:
dat mensen en politici moeten luisteren naar experten
maar dat experten ook moeten luisteren naar burgers en hun organisaties.
De wereld is complex geworden. We kunnen niet meer zonder experten.
Maar experten en beleid moeten tegemoet komen aan de noden en inbreng van de burgers.

  1. Technologie is belangrijk maar is niet alles.

Wat zeer duidelijk is geworden:
dat moderne technologie – en ook de artificiële intelligentie – niet te stoppen zijn. Dat ze mensen zeer behulpzaam kunnen zijn.
Maar ze hebben ook hun grens. Mensen moeten die grenzen bepalen en bewaken.
Economie, wetenschap en techniek deden ons in de coronatijd ook beter beseffen dat mensen meer nodig hebben dan intelligente technologie.
Mensen blijven mensen. Mensen zijn wezenlijk sociale dieren. Ze hebben andere mensen nodig. Sociaal contact als vindplaats van zingeving is van levensbelang, dat leerden we ook overvloedig uit de corona-lockdown. Intermenselijke relaties zijn de bron van geluk en betekenis van mensen. Mensen zijn sociale betekeniswezens. De ander is van cruciale betekenis voor ons. We kunnen daar best meer aandacht aan besteden.

  1. Het fundament van een samenleving is betrokkenheid en deelname van allen.

Wat we uit de coronatijd leerden, is:
dat de zorg voor sociale participatie en van intermenselijke verbondenheid een kostbare opdracht is, ook zonder corona.
Goede sociale interactie met maatschappelijke deelname van allen is zeer belangrijk.
Ervoor zorgen dat mensen kunnen deelnemen aan de samenleving, ervoor zorgen dat er tussen mensen goede interacties tot stand komen, dat de samenwerking tussen mensen wordt bevorderd.
Dat is wezenlijk voor de uitbouw van een duurzame, goede samenleving.

  1. Ongelijkheid moet ongedaan worden gemaakt.

Wat we nog maar een keer hebben in-gezien, is:
dat ongelijkheid niet goed is samenleving voor een samenleving.
De coronacrisis deed ons onder ogen zien dat er een grote ongelijkheid in de wereld bestaat tussen enerzijds mensen die gezond zijn en voor zichzelf kunnen zorgen en anderzijds mensen die ziek zijn en niet voor zichzelf kunnen zorgen.
Het is niet goed voor de zieken, maar het is ook niet goed voor gezonden. Het is niet goed voor de samenleving. Dat leren we uit de aanpak van de coronapandemie. Zolang niet heel de samenleving en heel de wereld zijn gevaccineerd, is een normaal maatschappelijk functioneren niet (meer) mogelijk.
De virussen zullen ons verplichten om onze wereld rechtvaardiger uit te bouwen en om grenzen te stellen aan een liberale economie die alles en allen wil inpalmen. We moeten grenzen kunnen stellen aan de graaizucht van een kleine groep rijken die het beste voor zich willen nemen en houden!

  1. De kracht van meer internationale samenwerking.

Wat we nu beter weten, is:
dat zelfs als de wereld een gevecht dreigt te worden tussen de supermachten, dan nog de zorg voor goede internationale verbanden broodnodig blijft.
Juist als twee of drie grote mogendheden alles naar zich toe willen halen, kunnen verbanden tussen andere naties belangrijker worden.  Daarenboven staat de internationale gemeenschap voor de opdracht om samen aan sociale duurzaamheid te werken.
De zorg voor het leven en overleven op de planeet is ook belangrijk voor de grootmachten. Algemeen belang is een voorwaarde voor eigenbelang.

  1. Naar een goede balans tussen zorg voor het lokale en zorg voor het globale.

Wat we uit de coronapandemie leerden is:
dat extremistische partijen en nationalistische politici geen antwoord hebben op grote internationale uitdagingen.
Een terugval in defensief en gesloten nationalisme is nefast voor de aanpak van mondiale problemen, ook dat leerden we overduidelijk uit de coronapandemie.  De zorg voor het lokale blijft onontbeerlijk, maar dat kan niet meer zonder tegelijk de zorg voor het globale. Een goede eigen staat is nodig maar dan in een intense internationale samenwerking. In een verweven wereld kan men zich niet meer terugplooien op het eigen land alleen.
Internationale dialoog en samenwerking moeten juist nog beter worden uitgebouwd, leerden we uit de coronapandemie.

  1. Goed samenleven is meer dan zorg voor eigen belang.

Wat we nu beter weten is:
dat het nuchter verstand  van mensen en landen moet kunnen overheersen over de emotionele reflexen van het eigen overleven.
Het welzijn van mensen en volkeren kan maar openbloeien in de behartiging van goede relaties in het geheel van een land en in de gehele wereld.

  1. Ons angstig niet op onszelf terugplooien, de blik moedig naar buiten gericht houden.

De coronapandemie heeft de ogen van de mensen geopend, wereldwijd.
De mens is het hoofdprobleem geworden van het leven op aarde. De mens is de oplossing van het probleem.
Pessimisme helpt niet. Gewoon voortdoen zoals we bezig waren evenmin.
We staan voor beslissende tijden. Het is aan de internationale gemeenschap om de kansen van de komende decennia te grijpen of te verkwanselen.
Wat we nu beter weten dan ooit is: met minder samenwerking
wordt het slechter, met samenwerking kunnen we veel aan.

“Als mensen samenwerken, zullen ze betere resultaten boeken en duurzamer oplossingen vinden dan wanneer ze alleen voor zichzelf handelen.
Als naties oorlogen kunnen vermijden, zullen hun bevolkingen langere, welvarender en veiliger levens leiden.
Wanneer ze economisch met elkaar vervlochten raken,
worden uiteindelijk allen daar beter van.”

We hebben moedige maatschappelijke gidsen nodig die naar buiten durven kijken, naar meer onderlinge samenwerking, in plaats van naar binnen te wenden en zich terug te plooien op het gesloten maar dodelijke cirkel van het eigen belang.

Jean-Paul Vermassen

 




 »