'De stuntelende mens.' en 'Het einde van alles.'

Gepubliceerd op 6 mei 2021 om 16:57

Alles is voorlopig. Alles is veranderlijk.

Mensen zijn maar een onderdeel van een groot onvatbaar geheel.

Mensen zijn kwetsbaar en vergankelijk.

Er is geen volledig weten mogelijk. Er is geen enkele zekerheid.

Alles is open en onvoorspelbaar.

We hebben geen controle over datgene wat ons overstijgt.

We zijn eindig en beperkt in ons zijn en kunnen.

Het hele universum had een begin en zal een einde kennen.

Er is geen slotverklaring mogelijk.

Tot zover het recentste boek van Greet Van Thienen,

radiomaker bij Klara.

Het is allemaal waar. En het is goed om het te beseffen.

Om niet in illusies te leven maar met de beide voeten op de grond.

Om niet negatief verrast en ontredderd te worden

bij ongelukken en catastrofes.

Om bedachtzaam en behoedzaam te leven.

De werkelijkheid is onbeheersbaar en de mens heeft fabricagebeperkingen. En dat zal zo blijven.

Ik beaam het allemaal.

Hetzelfde is te lezen in andere boeken over culturele antropologie, biologie en astrofysica.

Maar doorheen alle beperkingen zie ik mensen blijven zoeken naar en leven van het schone, het goede en het eeuwige.

Doorheen alle eindigheid blijven mensen ontroerd en vervuld van het ethische, het esthetische en het religieuze.

In alle aardse gebondenheid is er ‘geest en ziel’ in ons en in onze relaties met de werkelijkheid en met anderen. 

Het gaat om een diepe begeestering in de verbinding tussen ons bestaan en het bestaan van het heel-en-al.

Mensen vinden die diepere verbinding uiterst zinvol,

zonder en met geloof in (een) God.

Die geestelijk-lichamelijke verbinding is het diepste en hoogste,

het meest kostbare en betekenisvolle in ons menselijke bestaan.

Het is een verbinding die alle biologie en fysica overstijgt.

In, van en voor die begeesterde en begeesterende verbinding blijven wij leven. In wetenschap en politiek, in kunst, wijsheid en spiritualiteit. In ontvankelijkheid, gerechtigheid en liefde, in weerbaarheid en veerkracht.

Al eindigt alles. Al geloven mensen niet in religie.

Ze blijven leven in en van diepere Verbinding.

‘Maar als er geen garantie is dat er iets van wat wij hier doen blijvend is, als er maar een kleine kans is dat zelfs de beste gestes ons zullen overleven, is er dan een reden om het niet op te geven?’   

‘Er is altijd een reden, zegt Rudd. ’We zijn hier, en we leven. Het is een mooie avond, op de laatste zomerdag.’

Alastair Reynolds, Pushing Ice. In ‘Het einde van alles. Astrofysisch gesproken’ van Katie Mack.


«   »